Η σοφίτα.

Πάμε πάλι μπροστά...
Στον θάνατο που γιατρεύει
και σε μια ζωή
που καθημερινά
ξοδεύει και αναλώνει ξένες ενέργειες,
κλεμμένες...
Θέλω τόσο πολύ
να κάνω κακό στον εαυτό μου,
να τον καταστρέψω...
Μέσα στην αραχνιασμένη μου σοφίτα,
τη γεμάτη σκόνη
και
περιττώματα ποντικών,
ανάμεσα σε λησμονημένες ζωές
και σάπια βιβλία,
κάποιος με έκλεισε για να με προστατέψει.
Μα με ξέχασε εδώ...
Μέσα στην αποσύνθεση
και τον θάνατο των άλλων,
μα όχι τον δικό μου...
Ξαπλώνω στο δάπεδο,
σκονισμένη κι εγώ
και βρώμικη,
και περιμένω...
Δεν ξέρω τι...
Δεν ξέρω αν θα έρθει ποτέ...
Ελπίζω
πως σαν σαπίσουν τα κομμάτια μου
στην υγρή μοναξιά,
θα έρθει ο Θάνατος να με πάρει,
στις μαύρες φτερούγες του να με σηκώσει
και να με πάει
στο Βασίλειό του
κάπου
πολύ μακρυά από 'δω...